Lay where you're laying, don't make a sound
I know they're watching, they're watching
All the commotion, the kiddie like play
Has people talking, talking

You, your sex is on fire

The dark of the alley, the breaking of day
The head while I'm driving, I'm driving
Soft lips are open, knuckles are pale
Feels like you're dying, you're dying

You, your sex is on fire
Consumed with what's to transpire

Hot as a fever, rattling bones
I could just taste it, taste it
If it's not forever, if it's just tonight
Oh, it's still the greatest, the greatest, the greatest

You, your sex is on fire
And you, your sex is on fire
Consumed with what's to transpire

And you, your sex is on fire
Consumed with what's to transpire

Μα πώς γίνεται αυτό, το μικρό πετραδάκι
να βαραίνει σαν βράχος την ανόητη καρδιά μου;
Να με κάνει να χάνω την πιο όμορφη νύχτα
τ' αστέρια να πέφτουν νεκρά εδώ μπροστά μου...

Ενώ μπορώ ν' ανοίξω την πόρτα,
να τρέξω στους δρόμους που οδηγούνε σε σένα
Εγώ στέκομαι εδώ, κοιτάω στο κενό και
καπνίζω λουλούδια από καιρό πεθαμένα...

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που ζω κάθε βράδι
να με σέρνει τη νύχτα να πίνω σκοτάδι;
Μ' αυτούς που χρόνια μπροστά στον καθρέφτη
περιμένουν -μα όχι- ούτε απόψε δε θα 'ρθει...

Η πόρτα κλείνει, η γιορτή τελειώνει
έξω στο δρόμο το φως με τυφλώνει και
βγαίνω στο δρόμο που βγάζει απ' την πόλη
λίγο προτού να ξυπνήσουνε όλοι...

Πώς μπορεί αυτό το ψέμα που καίει την καρδιά μου
να σε φέρνει κοντά στα όνειρά μου;
Απλώνω το χέρι, μα πώς να σε φτάσω;
Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

Αφού δεν υπάρχεις, δε θα σε χάσω ποτέ...

Δεν υπάρχεις...

Μιλώ με τα ψηλά, τα απάτητα βουνά

και τους μιλώ για σένα

πως έχεις ομορφιά και φρύδια τοξωτά

σαν πέτρινα γεφύρια.

Και μ' απάντησαν:

«Τα γεφύρια χορταριάζουν.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

Μιλώ με του ουρανού τα μαύρα σύννεφα

και τους μιλώ για σένα

πως όταν περπατάς, γλυκά όπου πατάς

η στέρφα γη ανθίζει.

Και μ' απάντησαν:

«Η γη ανθίζει εκεί που θέλει.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

Μιλώ με τις πηγές που ζούνε μοναχές

και τους μιλώ για σένα

πως όταν με κοιτάς, σαν λες πως μ' αγαπάς

αγγέλοι φτερουγίζουν.

Και μ' απάντησαν:

«Είναι χάρτινοι οι αγγέλοι.

Άμοιρη ψυχή μην ξεγελαστείς».

poion miseis pio polu?

έφτιαξα προχθές αργά μια αυτοσχέδια μπάντα
μέσα στην σούρα την καλή και του κρασιού την καύλα
με κύμβαλα και κρόταλα και ήχους που σαπίζουν
και στίχους που δεν βρίζουνε μα κόκαλα τσακίζουν

η μεγαλύτερη ανωμαλάρα κρυβεται πίσω από το πρόσωπο της ανιδιοτελούς μάνας.
η μεγαλύτερη καύλα βρίσκεται ανάμεσα στα σκέλια μου
ο χορός της βροχής φέρνει μόνο ξηρασία
η αλήθεια κρύβεται στους σεξ πίστολς
κάποιος με φώναξε μαριάννα κάποιος παλιότερα με είπε βάσω..είμαι τα πάντα μα πάνω απ' 'ολα είμαι η γκόμενα δεκανίκι.και δεν με τρομάζει καθόλου αυτό. μου δημιουργεί χαρμολύπη και αν μου φέρνει συναισθημα κενου την ίδια στιγμή η καύλα είναι τόσο μεγάλη που δεν περιγράφεται.η σάρκα είναι ωμή και τρέφεται με ωμότητες.

παναγιώτη τα ψάρια τρελάθηκαν πάλι απόψε...αν ποτέ πεθάνω θα με πηδάει το φεγγάρι μιας και θα γίνω σκόνη αστρική.
θεοδώρα μου έλειψες
φιλιππάκη σε μισώ περισσότερο απ'ότι σε αγαπώ


πάλι απόψε ήπια την κάνω και πάω να γράψω αλκοολικά στιχάκια στο χαρτί






Κρασάκι μου συγχώρα με
Που σε κακολογάω
Με πίανει μαύρη ταραχή
Όταν σε συναντάω

O υπάλληλος Πεσόα θ' αφήσει τις σκιές...

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ


Ξαφνικά, σαν κάποια μοίρα ιατρική να με είχε εγχειρήσει απο μιά παλιά τυφλότητα με μεγάλα άμεσα αποτελέσματα, σηκώνω το κεφάλι μου απο την ανώνυμη ζωή μου προς την σαφή γνώση του Τρόπου που υπάρχω.
Και βλέπω ότι όλα όσα έχω σκεφτεί, όλα όσα έχω υπάρξει, είναι ένα είδος απάτης και τρέλας. Σαστίζω με όσα κατάφερα να μην δω.
Ξαφνιάζομαι με ότι υπήρξα και βλέπω ότι τελικά δεν είμαι.

Κοιτάζω, σαν μιαν απέραντη έκταση που την φωτίζει ο ήλιος διαπερνώντας τα σύννεφα, την περασμένη ζωή μου. Και διαπιστώνω, με ένα μεταφυσικό σάστισμα, πως οι πιο σίγουρες κινήσεις μου, οι πιο σαφείς ιδέες μου και τα πιο λογικά μου σχέδια, δεν ήταν τελικά παρά εγγενής μέθη, φυσική τρέλα, μεγάλη άγνοια.
Ούτε κάν έπαιζα κάποιον ρόλο. Οι άλλοι τον έπαιζαν για μένα.
Υπήρξα, όχι ο ηθοποιός, αλλά οι κινήσεις του.

Όλα όσα έχω κάνει, σκεφτεί, υπάρξει, είναι ένα άθροισμα υποταγών ή ένα ψεύτικο ον που το θεώρησα δικό μου, γιατί ενήργησα με κατεύθυνση από αυτό προς τα έξω, ή ανάλογα με το βάρος των περιστάσεων που υπέθετα πως ήταν ο αέρας που ανέπνεα.
Είμαι, αυτή τη στιγμή που βλέπω, ένας άνθρωπος αιφνίδια μόνος του, που ανακαλύπτει πως είναι εξόριστος στο μέρος όπου υπήρξε πάντα πολίτης.
Στα πιο μύχια της σκέψης μου δεν υπήρξα εγώ.

Μου 'ρχεται ένας σαρκαστικός τρόμος για τη ζωή, μια αποθάρρυνση που υπερβαίνει τα όρια της συνειδητής μου προσωπικότητας. Γνωρίζω πως δεν υπήρξα παρά λάθος και πλάνη, πως ποτέ δεν έζησα, πως υπήρξα μόνο γιατί γέμισα χρόνο με συνείδηση και σκέψη. Και η αίσθησή μου για μένα είναι σαν την αίσθηση κάποιου που ξυπνά μετά από έναν ύπνο γεμάτο πραγματικά όνειρα ή κάποιου που απελευθερώθηκε, από έναν σεισμό, απο το λίγο φώς του κελιού στο οποίο ήταν συνηθισμένος.

Με βαραίνει, πραγματικά με βαραίνει, σαν καταδίκη άγνωστη ακόμη, αυτή η αιφνίδια έννοια της αληθινής ατομικότητάς μου, αυτής που πέρασε τον καιρό της ταξιδεύοντας διαρκώς σε υπνηλία ανάμεσα σ' αυτό που αισθανόταν και σ' αυτό που έβλεπε.

Είναι τόσο δύσκολο να περιγράψουμε αυτό που αισθανόμαστε όταν αισθανόμαστε ότι υπάρχουμε πραγματικά, και ότι η ψυχή είναι μια πραγματική οντότητα, που δεν ξέρω με ποιές ανθρώπινες λέξεις θα μπορούσα να το κάνω. Δεν ξέρω αν έχω πυρετό, όπως αισθάνομαι, ή έπαψα να έχω τον πυρετό αυτού που κοιμάται τη ζωή. Ναι, επαναλαμβάνω, είμαι σαν ένας ταξιδιώτης που ξαφνικά βρίσκεται σε μια ξένη πόλη χωρίς να γνωρίζει πώς έφτασε εκεί. Και μου έρχονται στο νου αυτοί που χάνουν τη μνήμη τους, και είναι άλλοι για πολύ καιρό.
Υπήρξα άλλος για πολύ καιρό - από τη γέννηση και τη συνείδηση - και ξυπνάω τώρα στη μέση της γέφυρας, σκυμμένος πάνω απ' το ποτάμι, και ξέροντας ότι υπάρχω με μεγαλύτερη βεβαιότητα απ' ότι μέχρι τώρα. Αλλά η πόληη μου είναι άγνωστη, οι δρόμοοι καινούργιοι, και το κακό χωρίς θεραπεία. Περιμένω λοιπόν, σκυμμένος πάνω από τη γέφυρα, να μου περάσει η αλήθεια, και να ξαναβρεθώ μηδαμινός και πλασματικός, ευφυής και φυσιολογικός.

Ήταν μονάχα μια στιγμή, και πέρασε.
Βλέπω ήδη τα έπιπλα που με περιβάλλουν, τα σχέδια της παλιάς ταπετσαρίας στους τοίχους, τον ήλιο μέσ' από τα σκονισμένα παράθυρα. Είδα την αλήθεια για μια στιγμή. Ήμουν μια στιγμή, με τη συνείδηση, αυτό που οι σπουδαίοι άνθρωποι είναι με τη ζωή. Θυμάμαι τις πράξεις και τα λόγια τους, και δεν ξέρω αν δεν νίκησαν κι αυτοί επίσης τον πειρασμό του Δαιμονίου της Πραγματικότητας. Αγνοώ τον εαυτό μου είναι ζώ. Δεν γνωρίζω καλά τον εαυτό μου είναι σκέφτομαι. Γνωρίζω τον εαυτό μου, ξαφνικά, όπως αυτή την καθαρτήρια στιγμή, είναι αποκτώ αίφνης την έννοια της προσωπικής μονάδας, της μαγικής λέξης της ψυχής. Αλλά αυτό το ξαφνικό φως πυρπολεί τα πάντα, καταστρέφει τα πάντα. Μας αφήνει γυμνούς, ακόμα και από τους εαυτούς μας.

Ήταν μόνο μια στιγμή, και με είδα.
Έπειτα, δεν ξέρω να πω καν τι έγινα.
Και τελικά, νυστάζω γιατί, δεν ξέρω γιατί, νομίζω πως το νόημα όλων αυτών, είναι ο Ύπνος.

Brainstorming...

Όποιος κατάλαβε...κατάλαβε!
Και επειδή είναι και Κυριακή πάρτε κι αυτό:

Ζεϊμπέκικο της Κυριακής
σαν τη βροχή στο τζάμι
βήματα,φτερουγίσματα
από παλιό Τσιτσάνη

Δευτέρα με Παρασκευή
χαμένος στη σκοτούρα
λίγη δροσιά το Σάββατο
μούχλα την Κυριακή

Ζεϊμπέκικο της Κυριακής
μες στο δωμάτιο μόνος
χέρια χτυπάει γονατιστός
ο σταυρωτής ο χρόνος

Δευτέρα με Παρασκευή
χαμένος στη σκοτούρα
λίγη δροσιά το Σάββατο
μούχλα την Κυριακή

Ζεϊμπέκικο της Κυριακής
το χώμα δεν σ'αντέχει
άπιστος κι αν προσεύχεται
παρηγοριά δεν έχει

Δευτέρα με Παρασκευή
χαμένος στη σκοτούρα
λίγη δροσιά το Σάββατο
μούχλα την Κυριακή

Απάνω τους το Σάββατο
ήττα την Κυριακή!
_________________